Karaluchy często przemieszczają się między źródłami pożywienia a zanieczyszczonymi miejscami, dlatego mogą przenosić drobnoustroje chorobotwórcze przyczyniające się do zatruć pokarmowych i innych chorób. Wiele osób wykazuje również reakcje alergiczne na wydzieliny, odchody i wylinki karaluchów. Alergeny karaluchów mogą powodować zatkanie nosa, kichanie i łzawienie oczu, a w poważniejszych przypadkach przyczyniać się do łagodnej lub ciężkiej astmy. Astma związana z obecnością karaluchów jest szczególnie częsta u dzieci mieszkających na gęsto zaludnionych obszarach, gdzie infestacje mogą być rozległe.
Jak rozpoznać karaluchy i oznaki ich obecności
Karaluchy są płaskimi, brązowawymi owadami z długimi czułkami, poruszającymi się bardzo szybko. Najczęściej można je zobaczyć nocą, gdy wychodzą z kryjówek w poszukiwaniu pożywienia i wody. Po zapaleniu światła zwykle szybko chowają się w szczelinach, pod meblami lub w innych ukrytych miejscach.
Karaluchy przechodzą przeobrażenie niezupełne. Z jaj wykluwają się nimfy przypominające osobniki dorosłe, ale ich skrzydła nie są jeszcze w pełni rozwinięte. W trakcie wzrostu linieją kilka razy, zanim osiągną dojrzałość.
Karaluchy rozmnażają się wyjątkowo szybko. Samice składają ooteki w ukrytych, zabezpieczonych miejscach. W zależności od gatunku każda z nich może zawierać 15–40 nimf. Prusak jest jednym z najbardziej rozpowszechnionych i uporczywych gatunków, a jedna samica może pośrednio przyczynić się do powstania kilku tysięcy potomków w czasie krótszym niż rok.
Jednym z pierwszych śladów aktywności karaluchów są ich odchody, przypominające drobinki mielonego pieprzu lub maku. Najczęściej znajdują się wzdłuż tras przemieszczania, przy kryjówkach lub w miejscach, w których karaluchy przebywają przez dłuższy czas.